Ponieważ znowu piorun pierdyknął w słup telefoniczny – nie miałem komputera ponad dobę. Ponieważ już czas na nową notkę, postanowiłem sięgnąć do swojego bogatego archiwum, do spraw, nad którymi pracowałem. Oto kilka „anegdotek – pychotek” z historii polskich parków narodowych, z czasów, kiedy nie były one jeszcze parkami. Pierwszą anegdotę, dotyczącą Babiogórskiego Parku Narodowego poświęcam Wachmistrzowi, który uwielbia tego typu autentyczne historyjki.

Babiogórski PN - parcelę na polanie Markowe Szczawiny, na północnych stokach Wielkiej Babiej Góry, usiłował zakupić niemiecki związek turystyczny Beskiden-Verein z Bielska już w 1902 roku. Dowiedziawszy się o tym Hugo Zapałowicz namówił “Sabałę Babiogórskiego”, Wawrzyńca Szkolnika, by wyperswadował tę sprzedaż swoim wspólnikom z Markowych Rówienek (“bo jakże sprzedawać heretykom, na których diabeł widły brusi”), obiecując za to suty poczęstunek  dla wszystkich. Poczęstunek ten wraz z “podarkami z cygar” kosztował “pona majóra” podobno 60 guldenów (równowartość około 35 dolarów) i uratował miejsce na schronisko Towarzystwa Tatrzańskiego,

Białowieski PN - na pomysł ochrony Puszczy wpadli Niemcy w 1918 r. W związku z tym gościł w Białowieży z ramienia Pruskiego Urzędu Ochro­ny Przyrody ojciec europejskich parków narodowych dr Hugo Conwentz. Wprawdzie w realizacji projektu przeszkodziła ewakuacja wojsk niemieckich, ale pozytywem był fakt, że w najcenniejszej części Puszczy nie pozyskiwano drewna.

Kampinoski PN - Za pierwsze świadome zwrócenie uwagi na walory przyrodnicze, edukacyjne i turystyczne Puszczy Kampinoskiej uważa się wycieczkę przyrodniczą, jaką na początku czerwca 1906 r. zrobiło ponad 300 osób. Z Warszawy do Puszczy wędrowała grupa zdziwionych osób, że tuż za rogatkami stolicy są dorodne lasy, piaszczyste wydmy, zabagnione rozlewiska i bogato ukwiecone łąki. Wycieczkę zorganizowało Polskie Towarzystwo Krajoznawcze, na czele z jego założycielami: znanym przyrodnikiem Kazimierzem Kulwieciem i geografem i krajoznawcą Aleksandrem Janowskim.  

Karkonoski PN – 200 lat temu wycięto wszystkie drzewa w Sudetach i zaczęły z gór schodzić błotne lawiny. Niemcy zaczęli zdawać sobie sprawę, że wtórne zalesienie Karkonoszy jest niezbędne. Od początku XX wieku sytuacja powoli zaczęła wracać do normy, ale tylko pozornie. Niemieccy leśnicy posadzili bowiem sadzonki świerków pochodzących nie z gór, tylko z nizin, nieodpornych na niską temperaturę i duże wiatry, o złym systemie korzeniowym. To między innymi stało się przyczyną tak łatwego ich zniszczenia w wyniku klęski ekologicznej w Sudetach Zachodnich pod koniec lat 70.

PN „Ujście Warty” - 300 lat temu nieuregulowana Warta płynęła szeroką, bagienną doliną, wypełnioną przeplatającymi się odnogami koryt, starorzeczami, zastoiskami i bagnami. Dopiero w drugiej połowie XVIII wieku opracowano i zrealizowano ogromny program jej zagospodarowania, prace trwały w latach 1767 – 1785, od Gorzowa po Kostrzyn wzdłuż brzegów rzeki wzniesiono wysoki na ponad 3 m wał. Regulacja Warty i osuszenie łęgów warciańskich pochłonęły sumę ponad miliona talarów. Na odgrodzonych od rzeki terenach osiedlono około 15 tys. ludzi. Zmieniono nawet samo ujście Warty, która pierwotnie łączyła się z Odrą na południe od Starego Miasta w Kostrzynie, obecne koryto rzeki to tzw. Kanał Fryderyka Wilhelma, zbudowany podczas prac regulacyjnych.

Pieniński PN - Profesor Władysław Szafer, Przewodniczący Państwowej Komisji Ochrony Przyrody, był pierwszą osobą, która w 1921 roku zwróciła uwagę na konieczność utworzenia z Pienin parku narodowego. Popularne w tym czasie były nocne spływy Dunajcem przy dźwiękach muzyki, a jej dodatkowym akcentem były kanonady z moździerzy ustawionych na skałach zamykających wrota przełomu pienińskiego.

Ja wiem, że to jest trudno komentować, ale tak celem uatrakcyjnienia blogu…

 Wykop