Dla mnie są to podstawowe zdania z Manifestu. Tak jak impresjoniści w sposób fascynujący potrafili zatrzymać chwilę, tak włoscy futuryści potrafili oddać czwarty wymiar – czas. To właśnie futuryści głosili, że źródłem inspiracji sztuki winna być nowoczesna cywilizacja z początku XX wieku ze swymi fascynującymi osiągnięciami technicznymi. Dawnej sztuce malarze - futuryści postanowili przeciwstawić sztukę przyszłości, zdolną oddać dynamizm współczesnego świata, jego ruch, tempo i rytm.

Jednym z największych był Giacomo Balla, którego przedstawiam 2 obrazy: „Merkury przechodzący przed słońcem” z 1914 roku i „Pies na smyczy” z 1912 (a dokładniej mówiąc - „Dynamizm psa na smyczy”). Jest to jeden z najsłynniejszych obrazów futurystycznych.

Wielkie wrażenie robi na mnie również twórczość Humberta Boccioniego, znalazłem w Internecie jego najsłynniejszy obraz „Hałas uliczny wdzierający się do domu” (1911) (powyżej). Drugi to jest „Elastyczność” z 1912 roku.(poniżej)

Pewien okres twórczości uwielbiam również u Gina Severiniego. Tak jak w przypadku Boccioniego cenię jego obrazy futurystyczne, nie rozumiem niestety jego następnej twórczości, kiedy to stał się artystą abstrakcyjnym. Przedstawiam jego dwa słynne obrazy „Błękitna tancerka” (1912) (po prawej - powyżej) i „Taniec Pan Pan w Monico” (1909 – 1911). (po prawej - poniżej).

A na okrasę perełka - Carlo Carră  i jego „Pogrzeb anarchisty” z 1911 roku.(niżej - po lewej)

Tak jak już napisałem wcześniej, na futuryzmie kończy się moje rozumienie malarstwa. Kandinsky i inni już przekroczyli – moim zdaniem – moje możliwości percepcyjne.

Mały aneks

Ponieważ przypuszczalnie nie będę pisał na temat rzeźby futurystów (chociaż kto to wie!) pozwolę sobie zacytować jedno zdanie z Manifestu Futurystycznego, ale rzeźbiarskiego (Humberto Boccioni – Manifest Futurystyczny – „Rzeźba futurystyczna”  z dn. 11 kwietnia 1912 roku), gdyż brzmi nieprawdopodobnie aktualnie: ”Rzeźba miast europejskich, zarówno w pomnikach jak na wystawach, przedstawia tak żałosny widok barbarzyństwa, niezaradności i nudnej imitacji, że moje futurystyczne oko odwraca się od niej z uczuciem głębokiej odrazy!”. Jakbym czytał o Warszawie.

Aneks dla Hoko.

Wszystkie te obrazy znalezione w Internecie nie są wielkich rozmiarów. Ale ponieważ nasz klient - nasz pan, zrobiłem co mogłem:

Merkury przechodzący przed słońcem

Dynamizm psa na smyczy

"Hałas uliczny wdzierający się do domu" jest takiej wielkości, większego nie znalazłem.

Elastyczność

Błękitna tancerka

Taniec Pan Pan w Monico

Pogrzeb anarchisty